Η εκδήλωση της 1^ης Φεβρουαρίου με θέμα τις Σχέσεις γονέων και τέκνων μέσα στις ανησυχίες των νέων της εποχής μας και τη συνεργασία σχολείων, εκπαιδευτικών φορέων και συλλόγων ήταν κατά κοινή ομολογία πολύ εποικοδομητική και επιτυχημένη. Αρχικά η κα Πηνελόπη Ποντίκη, ψυχολόγος και πολιτική επιστήμονας, μας παρουσίασε τις ψυχολογικές ανάγκες της εφηβικής ηλικίας και τη θεολογική αξία αυτού του αναπτυξιακού σταδίου, καθώς οι γονείς πρέπει να γίνουν γέφυρες επικοινωνίας με το Θεό. Αναφέρθηκε λοιπόν στις αλλαγές της εφηβείας και τις άγνωστες μάχες της για την αναζήτηση ταυτότητας, η οποία χρειάζεται χώρο για να διαμορφωθεί. Οι γονείς πρέπει να είναι υποστηρικτικοί και όχι ασφυκτικοί. Επιπλέον ανέλυσε τους παράγοντες της εποχής που δημιουργούν άγχος και ανησυχία στους εφήβους. Τόνισε ότι ο νέος είναι πρόσωπο ιερό, ελεύθερο και μοναδικό που αξίζει σεβασμό και οι γονείς πρέπει να τον αντιμετωπίζουν όπως ο Θεός, που αποτελεί το ανώτερο και πιο ώριμο πρότυπο γονεϊκότητας. Η οικογένεια είναι η πρώτη μικρή εκκλησία, που αν επικρατεί ειρήνη και ασφάλεια θα μεταδοθεί και στον έφηβο.

Συνέχισε με τις γέφυρες-στάδια για την επίτευξη υγιών σχέσεων στην οικογένεια: τη γέφυρα της ακρόασης, τη γέφυρα του σεβασμού που εμπνέει εμπιστοσύνη, τη γέφυρα των ορίων, που δεν περιορίζουν αλλά προστατεύουν τον έφηβο και τη γέφυρα της καθημερινής παρουσίας. Επιπλέον ανέδειξε την ανάγκη  για την ανάπτυξη ψυχικής ανθεκτικότητας όχι με την αφαίρεση των εμποδίων αλλά με την παροχή δύναμης για το ξεπέρασμά τους και κυρίως με το γονεϊκό παράδειγμα. Στη Θεολογία αντίστοιχα η ελπίδα είναι εκείνη που ενδυναμώνει τον έφηβο σε κάθε δύσκολη περίσταση αλλά και κάθε πτώση είναι συγχωρητέα και εφαλτήριο προόδου. Επιβάλλεται λοιπόν καθοδήγηση  και όχι ακύρωση του παιδιού, ενώ κατέληξε στο ότι οι γονείς που  χρειάζεται δεν είναι οι τέλειοι αλλά οι αυθεντικοί γονείς με αγάπη, πίστη και ενθάρρυνση προς τα παιδιά τους.

Η κα Ολυμπία-Μαρία Ποντίκη, σύμβουλος οικογένειας, ψυχοθεραπεύτρια, νομικός και θεολόγος, αναφέρθηκε στη λειτουργία της συζυγικής σχέσης αναφορικά με τα τέκνα. Η συζυγία είναι λοιπόν μια σύμπλευση δύο αυτεξούσιων προσωπικοτήτων με τη χάρη του Θεού.  Τα χαρίσματα και τα ταλέντα είναι έκδηλα στη συζυγία, που είναι η μεγαλύτερη τέχνη κατά τον Ι. Χρυσόστομο. Χρειάζεται όμως αυτογνωσία, καθώς κάθε μέλος έχει παρακαταθήκη του τις παιδικές εμπειρίες, διότι τα κρίσιμα ζητήματα στο γάμο είναι αν μπορώ να δώσω αγάπη και αν μπορώ να δεχτώ την αγάπη. Η επιλογή του κατάλληλου συζύγου κατά τον Φρόυντ είναι η αναπαραγωγή των πρώιμων μοτίβων της παιδικής ηλικίας. Η πρώτη ερώτηση στη συζυγία θα πρέπει να είναι: “Ποιος είμαι εγώ; Γνωρίζω τα τραύματα που έχω από παιδί;  Κανείς δεν μπορεί να με προκαλέσει παρά ο εαυτός μου.” Όταν έχει κτιστεί ασφαλής  δεσμός προσκόλλησης ως παιδί μπορεί ο κάθε σύζυγος να προσφέρει αγάπη στην οικογένειά του. Αναπόφευκτα γίνονται προβολές των γονέων μας στο πρόσωπο του Θεού, του συζύγου, των παιδιών. Δυστυχώς όμως υπάρχει και ο αποφευκτικός δεσμός προσκόλλησης, σχέση χωρίς αγάπη και ασφάλεια.

Τόνισε ακόμη πως σε οποιαδήποτε αναταραχή στην οικογένεια πρέπει να διερωτόμαστε: Πού με ακουμπάει τώρα αυτό; (Στροφή ενδογενής και όχι άμυνα) Ο πατέρας της προσωποκεντρικής θεωρίας Carl Rogers προβάλλει την άνευ όρων αποδοχή. Μόνο όταν παραμερίσουμε την κατηγορία προς τον άλλο, δημιουργείται ασφαλές πλαίσιο. Επεσήμανε ακόμη πως η προσφορά αγάπης και δοτικότητας έχει διαφορετικό βαθμό στους συζύγους αλλά όμως μπορούμε όλοι να προσφέρουμε αναγνώριση και ευγνωμοσύνη στα μέλη της οικογένειας, χωρίς μιζέρια και αδυναμία. Έτσι δημιουργείται ένας παράδεισος στην οικογένεια και έλκεται η χάρη και οι δωρεές του Θεού. Ο γάμος είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, όπως και η γονεϊκότητα. Όμως οι ασφυκτικές προσδοκίες δημιουργούν άγχος στα παιδιά αντίθετα με το Θεό που μας αποδέχεται όπως είμαστε. Ο εγωισμός σε συνδυασμό με τα τραύματά μας δυστυχώς μας κάνει καθηγητές στους άλλους.

Όταν υπάρχει αγάπη στο ζευγάρι, τα παιδιά απορροφούν όλο το συναίσθημα και τότε γίνονται χαρούμενα. Τα παιδιά παρατηρούν τις εξωλεκτικές αντιδράσεις των γονέων και η εχθρικότητα αποκόπτει το παιδί από την οικογένεια. Εξήγησε πως η αναγνώριση του παιδιού πρέπει να έχει δοθεί μέχρι τα έξι έτη μέσω του ασφαλούς δεσμού προσκόλλησης. Επίσης τα κέντρα αναφοράς του ανθρώπου εσωτερικό και εξωτερικό ήταν ταυτισμένα με το θέλημα του Θεού στους αγίους. Γι? αυτό είχαν κατακτήσει την πραότητα και την ισορροπία. Η ασυμφωνία του μέσα και του έξω μας συγχύζει το παιδί, ο τρόπος επικοινωνίας με το σύζυγο μεταφέρεται και στα παιδιά και το πλαίσιο σεβασμού υιοθετείται από αυτά.  Ενώ η δυσλειτουργική επικοινωνία των συζύγων εμποδίζει και το διάλογο με το παιδί που ενστικτωδώς προβάλλει άμυνα.

Διευκρίνισε στη συνέχεια πως υπακοή σημαίνει εμπιστοσύνη της γυναίκας στο σύζυγο, γιατί εκείνος την αγαπά και θυσιάζεται γι? αυτήν. Διασαφήνισε ακόμη την έννοια της υπομονής και ανοχής που διαφέρουν μεταξύ τους: Η υπομονή εκφράζεται σε μετάνοια και προσπάθεια βελτίωσης του άλλου, ενώ η ανοχή σε άνθρωπο που χειροτερεύει χωρίς οριοθέτηση. Η συζυγία έχει όρια σεβασμού. Όταν σέβεσαι το σύζυγο σέβεσαι και το κομμάτι του εαυτού σου και το δωρεοδότη Θεό. Τα παιδιά λοιπόν προσαρτώνται σε αυτή την αγαπητική ένωση, ενότητα, ομόνοια. Αλλά θέλουν να βλέπουν και τη συνέπεια λόγων, της πίστης μας και των έργων μας, ώστε να εμποτιστούν με ήθος και να εμπνευστεί και η δική τους ζωή από το παράδειγμά μας. Η ασυμφωνία κάνει το παιδί να αντιδράει.

Τέλος μας πρότεινε κάθε μέρα να έχουμε συνεχή εσωτερική επαγρύπνηση καταγράφοντας τις ενέργειές μας ως γονέα και συζύγου. Μας λείπει δυστυχώς η περισυλλογή, για να ανατροφοδοτηθούμε και να βελτιωθούμε, όπως ακριβώς γίνεται σε κάθε ψυχοθεραπευτική συνεδρία. Ο ταπεινός μάλιστα έχει συνεχή πρόοδο, γιατί δεν στενοχωριέται για ό,τι του συμβεί. Κατέληξε πως είναι πολύ όμορφο να μπαίνει κανείς στο ρόλο του γονέα, όχι ως ιδιοκτήτης αλλά ως διαχειριστής του θεϊκού δώρου. Είναι σημαντική μάλιστα η συνεχής εξέλιξη, αναδιαμόρφωση και όχι η στασιμότητα!

Ακολούθησε στη συνέχεια πολύ εποικοδομητική συζήτηση, μέσα από απορίες και τοποθετήσεις γονέων και εκπαιδευτικών. Η εκδήλωση έκλεισε με τον ωραίο επίλογο του Μητροπολίτη μας, που παρακολούθησε την ομιλία με μια πλειάδα κληρικών.

Xαιρετισμός Επόπτριας Ποιότητας Εκπαίδευσης ΔΔΕ κας Φ. Σκαφίδα

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτη Κορίνθου
Εκλεκτές ομιλήτριες
Αξιότιμοι/αξιότιμες εκπρόσωποι της Εκπαιδευτικής Κοινότητας
Κυρίες και κύριοι,
Με αίσθημα βαθύτατου σεβασμού απευθύνω σύντομο χαιρετισμό στην αποψινή εκδήλωση, η οποία συνδιοργανώνεται από τοπικούς φορείς της Εκκλησίας μας και της Εκπαίδευσης, φορείς του Πνεύματος και της Παιδείας, με κοινό προσανατολισμό την υποστήριξη του ανθρώπου ως ολοκληρωμένη και υπεύθυνη προσωπικότητα, με θετική σκέψη και πράξεις καλές. Το θέμα της αποψινής εκδήλωσης, είναι καίριας σημασίας και αφορά τις σχέσεις μεταξύ γονέων και τέκνων, σε άμεση συνάρτηση με τη σχέση μεταξύ των συζύγων, ως θεμέλιο της οικογενειακής και κατ? επέκταση της κοινωνικής ζωής. Η οικογένεια, ως πρωταρχικός παιδαγωγικός θεσμός, δημιουργεί τον ασφαλή χώρο, όπου τα παιδιά αναπτύσσονται με αγάπη και φροντίδα και όπου διαμορφώνονται οι πρώτες εμπειρίες τους που μένουν χαραγμένες μια ζωή. Παρακολουθώντας το παράδειγμα των γονέων, τα παιδιά μεγαλώνοντας ανταποδίδουν την αγάπη και τη φροντίδα που δέχθηκαν, προσφέροντας κάθε τι δυνατό στους συνανθρώπους τους, με υπευθυνότητα, ευαισθησία και σεβασμό. Η συζυγική σχέση, βασιζόμενη στο σεβασμό, την κατανόηση, την ομόνοια, την υποστήριξη και την άδολη προσφορά, διαμορφώνει το κατάλληλο πνευματικό και υναισθηματικό κλίμα για την ομαλή και θετική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ρόλοι συζύγου και γονέα καθίστανται ρόλοι αλληλοσυμπληρούμενοι και αλληλοεξαρτώμενοι, καθώς η ανάπτυξη λειτουργικής επικοινωνίας, αλληλοσεβασμού και αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ των συζύγων μεταφέρεται και στα παιδιά, ως προϋπόθεση ψυχικής ευημερίας αλλά και ως θετικό παράδειγμα.
Σε μια εποχή ραγδαίων επιστημονικών και τεχνολογικών αλλαγών, αυξημένων κοινωνικών και προσωπικών απαιτήσεων, όπου οι οικογενειακοί δεσμοί δοκιμάζονται και οι παιδαγωγικές προκλήσεις πληθαίνουν, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για ουσιαστικό προβληματισμό, πνευματική συνύπαρξη και
επιστημονικά τεκμηριωμένη παιδαγωγική προσέγγιση επί του θέματος. Για το λόγο αυτό, η αποψινή εκδήλωση είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς είμαι βέβαιη ότι , μέσα από τις εισηγήσεις των εκλεκτών ομιλητριών, θα δημιουργηθεί ένα περιβάλλον όπου η θεολογική, παιδαγωγική και επιστημονική γνώση θα συναντήσουν την ποιμαντική εμπειρία και την εκπαιδευτική πράξη, προς όφελος των παιδιών και των νέων, της οικογένειας και της ευρύτερης κοινωνίας. Απευθύνοντας ταπεινά τα θερμά μου συγχαρητήρια στους διοργανωτές φορείς, εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στις εργασίες της αποψινής εκδήλωσης.
Με εκτίμηση
Φωτεινή Α. Σκαφίδα
Επόπτρια Ποιότητας Εκπαίδευσης ΔΔΕ Κορινθίας

Το σχολείο μας συνεχίζει για δεύτερη συνεχόμενη σχολική χρονιά την όμορφη και ουσιαστική συνεργασία με το ΕΕΕΕΚ Κορίνθου, στο πλαίσιο του εγκεκριμένου από το ΥΠΑΙΘΑ προγράμματος «Ο Νέος μου Συμμαθητής», προάγοντας τις αξίες της συμπερίληψης, της αποδοχής και της ισότιμης συμμετοχής όλων των μαθητών στη σχολική ζωή.

Την Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026, επισκέφτηκαν το σχολείο μας τέσσερις μαθήτριες του ΕΕΕΕΚ Κορίνθου, συνοδευόμενες από εκπαιδευτικούς και μέλη του Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού. Οι μαθήτριες είχαν συμμετάσχει και την προηγούμενη σχολική χρονιά στη δράση και είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν ξανά τους φίλους τους, τους νέους συμμαθητές τους από το τμήμα  Β3 του σχολείου μας. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι μαθήτριες παρακολούθησαν δύο διδακτικές ώρες: το μάθημα της Φυσικής και το μάθημα των Εικαστικών. Στο μάθημα της Φυσικής γνώρισαν βιωματικά την έννοια της δύναμης μέσα από δραστηριότητες και αλληλεπίδραση με τους μαθητές, ενώ στα Εικαστικά ήρθαν σε επαφή με την τεχνική του κολάζ. Όλοι οι μαθητές συνεργάστηκαν δημιουργικά και κατασκεύασαν τα δικά τους έργα, σε ένα κλίμα χαράς, συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού. Στο διάλειμμα που ακολούθησε, οι μαθητές συνομίλησαν, αντάλλαξαν εμπειρίες και απόλαυσαν όλοι μαζί το κολατσιό τους, σε μια στιγμή γεμάτη συγκίνηση. Η ημέρα αυτή αποτέλεσε μια πραγματική υπενθύμιση  πως το σχολείο είναι χώρος συνάντησης, αποδοχής και κοινής χαράς για όλους.

Ανυπομονούμε ιδιαίτερα για την επόμενη συνάντησή μας, καθώς στο προσεχές διάστημα οι μαθητές του σχολείου μας θα επισκεφθούν το ΕΕΕΕΚ Κορίνθου, συνεχίζοντας αυτό το όμορφο ταξίδι γνωριμίας, συνεργασίας και φιλίας.

Το 4ο Γυμνάσιο Κορίνθου συμμετείχε με ενθουσιασμό και δημιουργικότητα στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμος Κορινθίων, μέσω του Τμήματος Κοινωνικής Προστασίας και του Κέντρου Κοινότητας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία την 3η Δεκεμβρίου 2025, στον πεζόδρομο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως, από τις 11:30 έως τις 12:30 (πλησίον της Εθνικής Τράπεζας). Η εκδήλωση είχε στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού γύρω από τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, την ενίσχυση της κοινωνικής ενσωμάτωσης και την προώθηση της συμπερίληψης.

Οι μαθητές του σχολείου μας συμμετείχαν ενεργά στην εκδήλωση με έργα τέχνης που φιλοτέχνησαν με πολλή αγάπη και έμπνευση, τα οποία αναδείκνυαν τη σημασία της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης προς τα άτομα με αναπηρία. Μέσα από τις δημιουργίες τους, οι μαθητές επιχείρησαν να προβληματίσουν και να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες για τα ζητήματα της αναπηρίας και της συμπερίληψης στην καθημερινότητα.Επιπλέον, οι μαθητές έγραψαν και τα δικά τους μηνύματα, εκφράζοντας με λόγια τη σημασία του σεβασμού και της αποδοχής του άλλου, ανεξάρτητα από τις σωματικές ή πνευματικές του δυνατότητες.Το σχολείο μας συνεχίζει να προάγει τη δημιουργικότητα, την αλληλεγγύη και την ευαισθητοποίηση των μαθητών του σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, προάγοντας αξίες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου και πιο δίκαιου κόσμου για όλους.

Οι μαθητές που συμμετείχαν ήταν οι παρακάτω: Μερτίκας Παναγιώτης Α1, Κασαλμά Πετρούλα Β2, Σάββα Αικατερίνη Γ1, Ρούπα Ευσταθία Γ1, Γκραμπότσκα-Πανηγυράκη Μυρτώ Γ1. Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παπατρέχα Βιργινία

Επιπλέον στον απόηχο της παγκόσμιας ημέρας στο μάθημα των Εργαστηρίων δεξιοτήτων μαθητές της Α΄ τάξης παρακολούθησαν σχετικές προβολές και προβληματίστηκαν γύρω από τη συμπεριφορά μας απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες και στα μηνύματα ζωής που εκπέμπει η θέλησή τους για ζωή. Αναφερθήκαμε λοιπόν στη Μαρία που η αγάπη της σοφίστηκε εξαιρετικούς τρόπους για να δώσει κίνηση και χαρά σε ένα τετραπληγικό συμμαθητή της, στη Μαρία που έχει αυτισμό και ζει σε ένα δικό της κόσμο, στο Νικ Βούισιτς, τον ιεραπόστολο οικογενειάρχη χωρίς άκρα και τον Κύπριο μουσικοσυνθέτη Στέλιο Πισή, που έπασχε από μυϊκή δυστροφία από πέντε ετών.

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, οι μαθητές της Α? τάξης του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη θεατρική παράσταση «Οι θεοί του Ολύμπου και η γέννηση του κόσμου» στο Christmas Theater  στην Αθήνα.  Οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με γνωστές και άγνωστες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας  που σχετίζονται με τους θεούς του Ολύμπου, μέσα από μία εντυπωσιακή και προσεγμένη θεατρική παράσταση. Με τη δύναμη της τεχνολογίας, ξεδιπλώθηκαν μπροστά στα μάτια μας μύθοι γεμάτοι χιούμορ και μαγικές εικόνες,  οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους  με πρωτότυπο τρόπο. Οι μαθητές ταξίδεψαν στον κόσμο των αρχαίων θεών μέσα από χορό, μουσικά ακούσματα, και ζωντανές αφηγήσεις με την υπογραφή της Κάρμεν Ρουγγέρη. Η επίσκεψη αποτέλεσε μία ξεχωριστή πολιτιστική εμπειρία και ενθουσίασε τους συμμετέχοντες! Συνόδεψαν οι εκπαιδευτικοί: κος Παπαδάς, κα Σαντιπαντάκη, κα Καλτσούλα, κα Τσώνη κ.α.